ON COLD DAYS IT IS EASY TO BEHAVE

1. Scott Walker – Winter Night
2. Audio Bullys – The Snow
3. Françoise Hardy – Song Of Winter
4. Sol Seppy – I Am Snow
5. Ween – Cold Blows The Wind
6. The Dirtbombs – My Last Christmas
7. Mazzy Star- Flowers In December
8. Dana – It’s Gonna Be A Cold, Cold Christmas
9. Roots Manuva – Too Cold
10. Okkervil River – Listening To Otis Redding At Home During Christmas
11. The Magnetic Fields – Everything Is One Big Christmas Tree
12. Broadcast – Winter Now
13. Pyrolator – Ein Weihnachtsmann Kommt In Die Disko
14. The Arcade Fire – The Woodlands National Anthem
15. Belle & Sebastian – The Fox In The Snow
16. The Beach Boys – Fall Breaks And Back To Winter
17. Best Coast & Wavves – Got Something For You
18. Stina Nordenstam – Winter Killing
19. Villa Nah – Autumn Gone
20. Brian Jonestown Massacre – Let’s Pretend It’s Summer

download

photo: Jelena Martinovic

Captain Beefheart, also known as Don Van Vliet ’cause that was his real name, passed away today. Since the moment I heard My Human Gets My Blues for the first time, I’ve been a not-too-fanatic-but quite-devoted Captain Beefheart fan. I know that people have the tendency to say such things when an artist passes away or outs himself as gay (works the other way around for people outing themselves as zoophile or fungal infection victim, by the way) but in this case, it’s true.

His music may sometimes have sound like a three-year old going nuts on his mother’s kitchenware after smoking two packs of Gauloises, but it was and will always be fucking great. To prove that and because I like to make lists, I’ve picked five of my favorite Captain Beefheart songs.

My Human Gets Me Blues

Trust Us

Too Much Time & Circumstances

Her Eyes Are A Blue Million Miles

Ella Guru

Exhibition at Pinakothek der Moderne, München

Een tijd geleden kwam ik een artikel tegen op de website van Vrij Nederland. Het was, en is nog steeds, getiteld ‘Wat doet het internet met mijn brein?’ Een vraag die ik persoonlijk nog interessanter vind dan ‘Wat was er eerder, de kip of het ei?’ We weten immers ondertussen allemaal dat dat de kip was. Denk ik. Enfin. Volgens Nicholas Carr, de auteur van het boek The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains is de conclusie eenvoudig: van al dat internetten worden we multitaskende bitjunks met het concentratievermogen van een tuinboon.

Nicholas Carr is zijn onderzoek begonnen omdat hij merkte dat hij er opeens (ploef!) enorm veel moeite mee had om een boek te lezen. Komt me meer dan bekend voor: ik ga bijna elke week naar de bib om een stapel Meesterwerken Die Ik Nog Altijd Eens Moet Lezen te halen. Na vijf weken heb ik in elk boek vier pagina’s gelezen en breng ik ze maar terug. Niet omdat ze saai zijn he, maar mijn brein wil dan gewoon niet meer mee. Alsof het denkt ‘Teveel letters, geen bewegende beelden, geen blote tetten, geen plaatjes, saahaai.’ Nicholas Carr had dat dus ook. En ik neem aan het gros van de wereldbevolking. Analfabeten niet meegerekend.

Carr stortte zich dus in de wereld der hersenonderzoek en kwam tot een belangrijke conclusie: zijn hersenen zijn niet oud en versleten, maar extreem hongerig. Door intensief internetgebruik, het verwerken van tientallen informatiestromen tegelijk, heeft zijn brein een constante drang naar meer zonder ooit maar een stil te staan bij wat er eigenlijk echt in al die cellen gebeurd.

Volgens Carr veranderen van cultivators van onze eigen persoonlijke kennis tot jagers en verzamelaars in het elektronische bos van data. We hebben tegenwoordig niet meer de neiging om de kop van de hond van de buren in te slaan met een steen om hem vervolgens op een kampvuur te smijten. In plaats daarvan onderbreken we meer dan eens een gesprek om onze e-mail te checken en tijdens een potje Trivial zoeken we de antwoorden snel even op, om de rest van het gezelschap daarna nog eens te overbluffen met alle feitjes die we net gevonden hebben. Als we ze ons nog herinneren, ten minste.

Voor iedereen die het te vermoeiend vindt de tekst te lezen, is er een filmpje

Want naast ons concentratievermogen, gaat ons geheugen er volgens Carr zijn onderzoek niet bepaald op vooruit. Vroeger kende iedereen zeker tien telefoonnummers uit zijn hoofd, tegenwoordig mag je al blij zijn als je dat van jezelf aan mensen kan geven. Wil dat dan zeggen dat we dommer worden? Niet per se, concludeert Carr. Maar ons idee van wat intelligentie betekent, is dan ook sterk veranderd. ‘Vroeger was het verzamelen van informatie de eerste stap in het denkproces. De tweede en meest belangrijke stap was het diep nadenken over de informatie die we zojuist verkregen hadden, door het te linken aan informatie die al in ons brein zat. Zo creëerden we persoonlijke kennis en zelfs wijsheid. Tegenwoordig krijg ik het gevoel dat we het begrip intelligentie beperken tot enkel het verzamelen van informatie – het verkrijgen van zoveel mogelijk informatie. We beginnen het eerder zo belangrijk proces van diep nadenken dat concentratie, stilte en enige eenzaamheid vereist, te verleren.’

Terwijl iedereen zich druk maakt om al die mensen met overgewicht en slechte eetgewoontes, besteden er maar weinig mensen aan die andere welvaartziekte: de technologische obesitas die ons brein aantast. Het slimste wat je nu dus kan doen, is je pc dichtklappen (of uitzetten, als je nog zo’n ouderwetsche desktop hebt), eindelijk eens aan Oorlog en Vrede beginnen en je gsm door het toilet spoelen. Zet dat van tevoren dan wel even op Twitter, anders gaat je moeder straks nog denken dat je dood bent.

Oud schrijfsel, schoolopdracht, blablabla. Oftewel: ook hier te vinden.

Wegens werkzaamheden voor die andere site, je weet wel. Maar de darmen hangen er nog niet uit en tot mijn verbazing zag ik dat er nog steeds mensen op visite komen, dus zodra ik weer een whaaa-inspiratieovervloed-ADHD bui heb zal ik de boel eens nieuw leven inblazen. Aju.

Japanners die naar België komen, dat is op zich geen nieuws. Ik zie ze elke dag in grote aantallen op de foto gaan met Manneken Pis. Trouwens één van de grootste teleurstellingen in mijn leven ooit, Manneken Pis. Daar zal ik het verder niet over hebben. Een manifest schrijven over de minpunten van Manneken Pis maakt je namelijk een even grote sociale paria als het verzamelen van Oost-Europese postzegels met snorloze mannen erop. Alle Oost-Europese mannen die postzegelwaardig zijn, hebben een snor. Een verzameling van Oost-Europese postzegels met snorloze mannen erop willen aanleggen, is dus even onzinnig als proberen Ricky Martin een boner te laten krijgen door twee lesbo’s in hun mooiste La Perla-lingerie voor zijn neus te laten vozen. Maar we hadden het over Japanners. Er zijn ook Japanners die naar ons land komen met een ander doel dan het familiealbum aanvullen. De mannen en vrouw van Mono bijvoorbeeld. De band kwam naar Leuven om post-rockminnend Vlaanderen in vervoering te brengen met zijn composities. Gitarist en Mono-oprichter Taka sprak over muziek, spiritualiteit en rare Japanners. En hij vertrouwde me toe dat hij enorm veel zweet. Hoe schattig.

Taka is een Japanner en Japanners spreken vaak niet zo heel goed Engels. Ja, dat is een understatement. De meneer van zijn platenlabel had dan ook gezegd dat een tolk wel handig zou zijn. De zelfstandige vrouw in mij keek in haar adresboek en dook een uiterst goed Japans-sprekende vriendin op. Uiteindelijk bleek Taka’s kennis der West-Germaans talen niet eens zo slecht te zijn en deden we het interview in het Engels, Japans en een combinatie van die twee. Het was een beetje vreemd.

Vice: Hallo Taka, zou je jezelf eens in veel woorden kunnen voorstellen?
Taka: Ik ben Taka. De gitarist.

Prachtig. Wat is je eerste indruk van ons land?
België is fantastisch. Zeven jaar geleden speelden we hier voor het eerst en het publiek gaat altijd helemaal in onze muziek op. Het is altijd opwindend. Het is een van de beste plaatsen om te spelen.

Niet zoals in Nederland waar iedereen altijd heel luid door het concert heen praat?
Gisteren speelden we in Nederland, maar het was er erg stil. Eigenlijk is onze indruk heel hard veranderd. Overal, zelfs in Amerika. Ze waren vroeger erg luid maar nu weet iedereen wat ze moeten doen.

Mooi zijn en zwijgen dus. Ben je zelf wel eens nerveus voor je het podium op moet?
Ik ben niet nerveus. Als er een goede sfeer is, voelt het niet eens alsof ik op een podium sta. Dan heb ik het idee zelf één te zijn geworden met iedereen. Ik hoop elke keer dat het zo kan zijn, maar het hangt af van de situatie. Na vijf minuten ben ik trouwens wel altijd helemaal bezweet, ondanks dat ik alleen maar gitaar speel. Dat komt doordat ik me zo hard concentreer.

Na een optreden stink je heel erg?
NEE NEE NEE! Maar het ziet er…

Het is dus goed dat we dit interview van tevoren doen.
Haha, toch wel ja.

In Europa denkt iedereen trouwens dat Japanners rare gewoontes hebben. Wat zijn die van jou?
We hebben negen jaar lang gereisd en getourd. Dus het communiceren met Japanners is voor mij moeilijk geworden. Japanners zeggen uit esthetisch oogpunt dingen niet die ze eigenlijk denken. Ik denk dat het iets met de geschiedenis te maken heeft. Ik ben nu veel in Europa en Amerika en daar moet je juist zeggen wat je vindt.

En nu vinden Japanners jou raar?
Ik denk dat Japanners altijd hun emoties verbergen. Maar wij kunnen dat niet doen, vooral niet in de Verenigde Staten. Als je een mening hebt, moet je die uiten.

Ze noemen jullie heel vaak het Japanse antwoord op Mogwai. Wat vind je daarvan?
Ik vind ze heel erg goed. (De Tolk schreef hier: “Sorry, hij spreekt hier Engels maar dat versta ik helemaal niet en hij noemt veel namen. Weet je dit stuk nog? Anders moet ik eens onderzoek gaan doen naar wat hij eventueel zou kunnen zeggen hier.” Ik weet het niet meer en het zal dus altijd een mysterie blijven. Spannend.)

Word je beïnvloed door al deze bands?
Ja! Zij waren er al toen wij begonnen, ze waren toen groot. En ik ben een gitarist.

Bespeel je nog andere instrumenten?
Voor de show alleen gitaar.

En in het algemeen?
In het algemeen kan ik, maar… Yeah, I think so…

Aah zo. Ik ben helemaal mee. Wat is je favoriete film?
Breaking The Waves. Ik wil met mijn muziek dezelfde soort sfeer neerzetten als in deze film. De laatste scene van de film is helemaal zwart. Like it’s almost dead. Ik houd erg van die atmosfeer. Maar op dit album ligt de nadruk meer op hoop.

Nu maak je meer blije nummers?
Haha, nee nee nee! No happy. Ik vond het makkelijk om het duistere en het verdrietige uit te leggen. De atmosfeer in de economie in de wereld is totaal duister. En ik was aan het denken dat het geweldig zou zijn als wij de luisteraars iets lichters konden meegeven dan voorheen. Omdat mensen dat nu nodig hebben.

Ben je zelf een blij mens?
Basically yes… maybe yes.

Jullie dragen altijd zwarte kleren aan. Als je thuiskomt, draag je dan nog steeds donkere kleding of trek je dan een felroze…
Nee nee nee!

..joggingpak aan?
Ik draag altijd hetzelfde.

Het is dus niet enkel een imago?
Nee, we dragen graag zwart. We willen dat mensen zich concentreren op onze muziek. Het feit dat we Aziatisch zijn bijvoorbeeld, doet er voor ons totaal niet toe. Ik houd alleen maar van muziek, niet van entertainment. We hoeven niet te dansen. We hoeven niet te..

Zijn als Lady GaGa?
Inderdaad…Dat heb ik wel niet gezegd he.

Nee, ik zei het.
Haha.

Heb je de poster gezien met de zeemeermin erop?
Ja.

Do you like mermaids?
Roommate?!

Nee, mermaids. Waarom staat er een zeemeermin op jullie poster?
Eigenlijk hebben we er twee. Ik hou van sneeuw dus heb ik ze gevraagd of ze er sneeuw bij konden doen. ‘Die man’ werkt altijd met afbeeldingen van vrouwen. Wij werken ook altijd met een vrouw op de cover. Op de albumcover. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik Breaking The Waves leuk vind. Maar ik weet het niet zeker. Ik wil het leven met een meisje uitleggen. Ik vind het heel erg mooi. Voor mij is het meisje heel inspirerend.

Hmm. Oké. Goh. Geloof je in buitenaards leven?
In wezens?

Nou, maakt niet uit. Gewoon dat er ‘iets’ is.
Ik geloof dat er iets is dat je niet kunt zien. Dingen waarvoor er geen verklaring is. Dit album draait rond het ‘wind will carry our soul’-principe. Toen vroeg ik me af waar de wind vandaan komt. De aarde draait om de zon en zo ontstaat er wind. Alles is een wonder. Waarom draait de aarde rond de zon? Ik hou ervan om over dit soort dingen na te denken. Mensen denken hier niet meer over na. Niemand kan het weten. Niemand weet de reden. Maar ik vraag het me nog steeds af.

Is muziek maken voor jou een manier van communiceren?
Ja. Ik heb in een boek gelezen dat mensen vroeger niet konden communiceren via woorden, omdat ze nog geen woorden hadden. Zij begonnen daarom dingen te tekenen om zo met elkaar te kunnen communiceren. En daarna maakten ze woorden om te kunnen communiceren. Daarna verzonnen ze verhalen. Maar voor mensen was dat nog niet genoeg. Toen creëerden ze muziek. Het is waar, muziek is het sterkst. Om dingen uit te leggen, vind ik. Ik hoop dat je het snapt (lacht).

Ik snap het. Welke muziek had je zelf graag willen maken?
De negende symfonie van Beethoven. Dat is het beste nummer ooit geschreven.

Ben je opgegroeid met klassieke muziek?
Nee.

Waar luisterde je als kind dan daar? Toch niet zo’n vreselijke Japanse popmuziek met van die enge hoge stemmetjes?
Toen ik jong was, speelde mijn grote broer gitaar. Eerst folk, daarna schakelde hij over op elektrische gitaar en speelde hardrock. Hij was mijn grote inspiratiebron en ik begon ook gitaar te spelen. Eigenlijk wilde ik sportman worden, ik was helemaal niet bezig met muziek. Maar op de een of andere manier raakte ik enorm onder de indruk van alle verschrikkelijk goede gitaristen die ik leerde kennen. Het klonk heel cool en ik dacht huh, guitar like this? Het was een hele muur van geluid, a totally big noise. Ik vond dat zo mooi en wilde ook zo spelen. Uiteindelijk heb ik Mono opgericht. In die tijd luisterde ik bijna enkel naar postrock, maar ik begon het echt saai te vinden want iedereen klonk hetzelfde. Toen ben ik naar Beethoven beginnen luisteren. Klassieke muziek is enkel instrumentaal. Dat is minder toegankelijk dan liedjes die je mee kan zingen. Gelukkig kon ik het op een diepe manier begrijpen. Toen heb ik ook veel boeken over Beethoven gelezen.

We kunnen dus wel stellen dat je een Beethoven-fan bent.
Ja, enorm. Beethoven is een punker. Mozart, Bach en Schumann, die maakten popmuziek. Beethoven heeft alles kapotgemaakt. Hij kwam met nieuwe regels. Klassieke muziek is meestal bedoeld voor rijke mensen, maar Beethoven maakte muziek voor iedereen.

Jij wil ook muziek voor iedereen maken?
Ja.

Als je moest kiezen welk historisch persoon je zou willen zijn, zou je dus voor Beethoven gaan?
Ja zeker, ik zou hem graag ontmoeten. Dat zou heel interessant zijn. (Tsja….)

Misschien moet je ooit een soort van Beethoven-coveralbum maken.
Nee.

Ooh. Het was maar een idee.
Beethoven kon mensen raken met zijn muziek, dat wil ik doen. Maar ik zou qua nummers schrijven natuurlijk nooit aan hem kunnen tippen.

Huilen er wel eens mensen tijdens jullie concerten?
Ja.

Jullie hebben een album gemaakt met The Wordless Music Orchestra, iets heel anders dan jullie normaal doen. Was dat moeilijk?
Ja, ik was heel nerveus.

Aha! Dus je bent soms wel nerveus!
Ja, ja, ja. Toen was ik nerveus. Het was dan ook de eerste keer dat we samen speelden met een 24-koppig orkest. The Wordless Music Orchestra is best bekend: ze hebben de soundtrack voor There will be blood gemaakt. Ik was heel bang dat ik het volume van onze gitaren misschien lager zou moeten zetten. Al onze fans weten dat Mono een heel luide band is, ik wilde de mensen niet teleurstellen. Ik wilde de perfecte harmonie tussen het orkest en onze band tot stand brengen. Dat werkt, het was mooi. We konden maar twee dagen repeteren. Maar drie uur per dag! Het was lastig want je moest je concentreren maar tegelijkertijd ook aan de muzikanten uitleggen hoe ze moesten spelen. We hebben twee shows gedaan in New York. Tijdens de eerste show waren de mensen na het eerste nummer al enorm enthousiast. Ze huilden en schreeuwden! Het orkest was ook enthousiast en toen werden we één. Grote harmonie.

Dat klinkt heel spiritueel. En emotioneel.
Dat was het ook. We konden elkaar begrijpen door de muziek. Het was fantastisch.

Waren die twee optredens het beste dat je ooit gedaan hebt op muzikaal vlak?
Totally. Het was ongelooflijk mooi.

Nog één vraag en dan kun je je in het zweet gaan werken. Zoals je al zei, staan jullie bekend om jullie luide muziek. Word je daar niet doof van?
Nee, de cello en de viool zijn niet luid. Onze instrumenten zijn elektrisch en daarom was ik zo nerveus. Ik wilde het volume niet aanpassen.

We kunnen dus concluderen dat het antwoord op de laatste vraag gewoon ‘ja’ moest zijn.

TEKST: COBY HOUNJET
TOLK: DANIELLA BODELIER
FOTO: NIKKI BENSON

viceland

Er zijn veel mensen die graag tekenen. Als je een mongooltje – pardon: zonnekind – bent, vindt iedereen alles wat je tekent altijd heel mooi, prachtig en interessant. Ook al is het een manke kip met uitgelopen kleuren omdat je tijdens het werken per ongeluk op je blaadje hebt gekwijld. Sebastian is allesbehalve een mentaal-gehandicapte medemens en iedereen noemt zijn werk mooi, prachtig en interessant omdat het dat ook IS. Hij heeft een fascinatie voor geweld, dikke mensen en konten. Ik ging hem interviewen in de Gentse Vooruit waar ik eerst een ander interview had. Ik verdwaalde (waarmee weer eens bewezen is dat vrouwen geen richtingsgevoel hebben), miste mijn eerste interview en weende (waarmee weer eens bewezen is dat vrouwen zielige wezens zijn). Sebastian was gelukkig zo behulpzaam om me telefonisch naar de Vooruit loodsen. En dan had hij mijn billen nog niet eens gezien.

Vice: Kom je hier vaker?
ASCS: Haha. Soms. Maar er zijn wel leukere plaatsen in Gent te vinden.

Sorry dat ik er meteen over begin, maar je tekent veel konten.
Dat is een feit. Je kunt mannen indelen in twee categorieen: kontenmannen en borstenmannen. Ik ben een echte kontenman.

Ik ben voor kontenmannen. Maar dat komt vast door mijn eigen, euh, beperkingen.
Ze zeggen dat het te maken heeft met je kindertijd. Je hebt kinderen die altijd achter hun moeder aanliepen. De kont is dan het eerste grote herkenbare object. Borstenmannen zijn dan weer mannen die de hele tijd door hun moeder werden rondgedragen.

Mamaskindjes dus.
Ja. Die hebben ook vaak een dominante moeder. Ooh, en ze zeggen trouwens ook dat vrouwen met brede heupen intelligenter zijn.

Shit.
Maar uiteindelijk gaat het om de verhoudingen he.

Oké. Konten zijn ook wel heel hiphop.
Vroeger begon ik naar Guns ‘n Roses te luisteren, stapte daarna over op Rage Against The Machine en toen was het Ice T. Ik ben een kind van de hiphop, omwille van de militante beginselen. Concious hiphop, zeg maar.

Ice T? Speelt die niet in van die Disneyfilms met sleehonden?
Huh? Nee. Die speelt zo’n streetwise flik in Law & Order. Ook wel in films denk ik. Maar niet met sleehonden.

Maar je houdt dus van hiphop.
Ja, dat komt overeen met mijn visie op het leven. Hiphop komt voort uit een underdogpositie. Het is een revolutionaire stroming.

Leuk jasje ook. Parra?
Ja! Ik vind het ongelooflijk vet. Op Amerikaanse universiteiten krijgen jongens als ze een kampioenschap winnen zo’n jasje. Om te laten zien dat ze bij de elite horen. Parra heeft daar een losersjas van gemaakt. ‘Losing since 1976′ en ergens staat 1981, mijn geboortejaar. Ik vond het een vet jasje. Was wel belachelijk duur. Parra is trouwens ook een echte kontenman.

Je tekent veel dikke mensen.
Ik ben zelf skinny. Ik heb dus zelf nooit de sensatie van traplopen met een schuddende buik kunnen ervaren.

Hmm, of dat nu een gemis is?
Geen idee. Ik heb gewoon iets met dikke mensen. Ik zie dat als iets gezelligs ofzo? Ik ben twee weken te laat geboren. Volgens mij voel ik dat heel bewust en heb ik een constant drang naar de baarmoeder.

Haha, er is een goede psycholoog aan jou verloren gegaan!
Sorry, ik kan soms nogal diep op zaken ingaan.

Geen probleem. Het is interessant.
Heb je geen echte vragen om me te stellen?

Euh, eigenlijk niet echt. Ik stel nooit vragen op. Maar wacht… Wanneer ben je beginnen te tekenen?
Ik heb altijd al getekend. Vroeger tekende ik heel gewelddadige dingen. Ik was daar ongelooflijk door gefascineerd. Als ik een film zag met veel geweld erin, had ik tekenmateriaal voor twee weken. Ik tekende veel geweren. Als ik dat een keer gezien had, wist ik meteen hoe ik dat moest tekenen.

En dat terwijl de meeste kinderen er moeite mee hebben om handen met genoeg vingers eraan te tekenen.
Maar handen tekenen is ook supercomplex! Om neurotisch van te worden.

Als ik je tekeningen bekijk, is het nu toch allemaal niet meer zo gewelddadig.
De thema’s zijn geëvolueerd door verschillende invloeden. Voornamelijk de media. Al interesseert tv me tegenwoordig geen zak meer. MTV bijvoorbeeld. Vroeger was dat goed, maar nu…

I know. Nu is het alleen nog maar Paris Hilton die vriendjes zoekt en puisterige pubers die decadente feestjes geven.
Heb je Jersey Shore al eens gezien?

Nee…
Dat is echt de humaniteit op een van zijn laagste pitjes. Van die spierbundels, bruin, of beter: wortelkleurig. Die mannen hun dag bestaat uit naar de gym gaan en daarna onder de zonnebank liggen. En die vrouwen! Allemaal dikke tetten en geen kont. Die dan zeggen dat ze op juice heads vallen.

Wat zijn dat?
Van die wortelkleurige mannen die overduidelijk aan de anabole steroïden zitten.

Sexy.
Het is walgelijk. Tegenwoordig probeert men alle serieuze dingen weg te moffelen. Ik denk heel veel na over de maatschappij. Het verval ervan. Neem bijvoorbeeld die dikkerds. Wij zijn de enige cultuur waar de armen het vetst zijn. Dat is toch het ultieme kwaad? Ik neem vaak het openbaar vervoer in niet zo fijne buurten. Wat je daar allemaal tegenkomt. Dat zie je ook terug in mijn tekeningen. Ik teken nooit dingen na, ik teken uit mijn hoofd. Maar dat zijn vaak wel dingen die ik ergens gezien heb.

Heb je eigenlijk een kunstopleiding gedaan?
Ja, maar ik heb daar nooit echt bij het kunstenaarskliekje gehoord. Ik was daar ‘die hiphopper’. Ze dachten dat ik ‘n platte was. Maakte me niks uit; ik voel me meer op mijn gemak als buitenbeentje. Mijn vader is kunstleraar, ik ben er dus echt wel mee opgegroeid. Ik houd enorm van de renaissance. Ik heb respect voor technisch vakmanschap.

De renaissance? Dat had ik niet echt verwacht.
Als je tegenwoordig naar een museum gaat, man, dat is toch allemaal shit. Mensen kunnen niks meer. Ik heb veel expo’s gezien die echt totaal niet inspirerend waren. Puur concept. Als de uitwerking slecht is, hoef ik ook echt niet te weten wat het idee erachter is. Conceptuele kunst is pure hersenmasturbatie. ‘Want mijn gedachten zijn zo cool’. Wat een onzin. Ik wil trouwens niet zeggen dat alle hedendaagse conceptuele kunst shit is, maar vaak wel.

Ik denk inderdaad dat als iemand jouw werk bekijkt, hij meteen wel weet waar het over gaat. Bijvoorbeeld die tekening genaamd Diamonds are forever.
Ik teken dingen waar ik zelf mee bezig ben. Ik heb veel onderzoek gedaan naar diamanten en kindsoldaten. Ik doe altijd research als ik een thema aansnijd. Dat hele kindersoldatenverhaal is uiteindelijk een heel klimaat dat de westerlingen gezaaid hebben. Kinderen worden opgeleid tot killing machines. Die zijn zo gehard, niet normaal meer. Ze hebben hun onschuld verloren, hebben geen jeugd gehad maar zitten er tegelijkertijd ook in vast. In post-koloniale landen kampen veel mensen met het zogenaamde Afrikaanse trauma. En diamanten? Een overbodige luxe. Er kleeft bloed aan. Uiteindelijk zijn mensen gewoon kannibalen.

Hoe bedoel je?
De natuur zal altijd overwinnen. Als wij allemaal weg zijn, zal de natuur er nog zijn. Net zoals na de dino’s.

Dat klinkt wel pessimistisch zeg.
Ik ben een hopeloze romanticus hoor. Maar ik vertrouw mensen niet zo.Ik ben graag alleen of op verlaten plaatsen. Lege stations bijvoorbeeld. Ik vind dat eerder rustgevend dan creepy. Je moet ‘s avonds maar eens naar het station van Erps-Kwerps gaan. Ik vind dat de max. Ik denk ook vaak: geef mij een stukje strand en de rest van de wereld kan mijn kloten kussen. En dan zou ik een varken meenemen.

Een varken?
Nou, ik zou daar niet alleen met een varken willen zitten. I don’t love piggies that way… Eerder met een familietje en een varkensstal. Maar ik heb wel een fascinatie voor varkentjes. Ze zijn zo’n makkelijk doelwit, maar eigenlijk zijn ze heel intelligent. Varkens lijken erg op mensen. Een of andere zotte bioloog is eens naakt tussen de varkens gaan leven. Hij werd op den duur aangevallen omdat de andere varkens hem als een concurrent zagen. Dat wil toch echt wel zeggen dat varkens en mensen hard op elkaar lijken. En varkens zijn ook dik.

Denk je niet dat je dik zijn een beetje overromantiseert?
Mwah. Ik vind meer aan varkens dan aan honden. Ik snap honden niet.

Is Babe je favoriete film?
Nee. Een pratend varken, dat slaat toch nergens op. Er was wel een kunstenaar die foto’s maakte van geblinddoekte naakte vrouwen met varkens. Dat vond ik dan wel goed.

Ja duh, het waren naakte vrouwen. Op welke tekening ben je het meest trots?
Meestal is dat het werk dat ik het laatst gemaakt heb. Maar dat blijft maar een maand zo.

Als je MOET kiezen?
Een kerel op een stoel met een ezelspakje aan. Alleen denkt iedereen altijd dat het een konijnpakje is. Maar komaan, hij heeft een staart! Ik heb dat gemaakt op een moment dat ik me precies zo voelde. Die tekening geeft dat perfect weer. Mensen denken vaak dat ik naar Donnie Darko heb gekeken. Dat is dus absoluut niet zo. Ze zijn daar dan zo van overtuigd dat ze niet zien dat er op de achtergrond een zandloper en een schedel staan. Dat is een beetje de valstrik: er zit meer achter dan de mensen denken.

Waar staat die ezel dan voor?
Koppigheid?

Wat vinden je ouders eigenlijk van je werk? Maken ze zich geen zorgen?
Haha, nee ze vinden het wel vet. Al snappen ze het niet altijd. Laatst had ik een expo en toen wilden kennissen van mijn ouders dat werk van die dikke man met het springtouw kopen. Ze hadden niet eens gezien dat het eigenlijk zijn dikke darm is. Ik vond dat wel een grappig idee haha, maar veel mensen hebben het niet eens door. Ach, fuck them.

A Squid Called Sebastian exposeert van 23 april tot 16 mei op de Anything Goes Expo in Leguit Art Space in Antwerpen. Ik zou zeggen: neem je pappa, mamma en varken mee. En word eerst fan. Ja. Dat is een gebod.

TEKST: COBY HOUNJET
TEKENINGEN: A SQUID CALLED SEBASTIAN

http://www.viceland.com/blogs/be/2010/04/30/a-squid-called-sebastian-houdt-van-konten-en-dikzakken/